Sa lantia
245
SOS ANTIGOS
38
Sos parentes ch’haia antigamente
fin pastores. In montes e pianos
andaian comente remitanos
39
sos masones
40
sighinde attentamente.
Altos, cun peddes mannas e barbudos
che patriarcas, cun sa lepp’in chintu
de cara iscura e cun su passu ispintu
41
mustrende largos sos pettos piludos.
Non giughian flanella, nè mudanda
e andaian cun sas cambas nudas,
nervosas, siccas, duras che iscudas
42
de mont’in monte e dae band’in banda.
Connoschian sa tratta
43
a sa luntana
che bonos canes in cazza minuda,
attentos camminende e a sa muda
pro suspettu de fura o de bardana.
44
Fin bonos, ma guai a los toccare;
prite cando tenian mancamentu
perdian dogni bonu sentimentu,
prontos a ferr’in manu a bardanare.
Falaian che àbiles ungrudos
e lestrones
45
cun s’ira in dogni vena
e torraian dae terra anzena
cun boes, caddos e tazzos lanudos.
Sa le’ fit cussa, fatta unicamente
cund’unu sentimentu tott’antigu
trattende senza pena su nimigu
ogiu pro s’ogiu, e dente contr’a dente.
46